شیرین لبی شیرین تبار...

شیرین لبی شیرین تبار / مست و می آلود و خمار

مه پاره ای بی بند و بار / با عشوه های بی شمار

.

هم کرده یاران را ملول / هم برده از دل ها قرار

مجنون مه رویان کنار / تو یار بی همتا کنار

.

زلفت چو افشان میکنی / مارا پریشان میکنی

آخر من از گیسوی تو / خود را بیاویزم به دار

.

یاران هوار... مردم هوار...

از دست این بی بند و بار / از دست این دیوانه یار / از کف بدادم اعتبار

می میزنم، می میزنم / جام پیاپی میزنم، هی میزنم / هی میزنم، بی اختیار

.

کندوی کامت را بیار / در کام بیمارم گذار

تا جان فزاید کام تو / در جان این دل خسته ی بشکسته تار

شیرین لبی شیرین تبار / مست و می آلود و خمار

مه پاره ای بی بند و بار / با عشوه های بی شمار

.

هم کرده یاران را ملول / هم برده از دل ها قرار

مجنون مه رویان کنار / تو یار بی همتا کنار

.

زلفت چو افشان میکنی / مارا پریشان میکنی

آخر من از گیسوی تو / خود را بیاویزم به دار...

 

چراغ وبلاگت همیشه روشن باشد

خداوند بيافريد عشق را و پديد آمد عشق تا هستي ممكن شود كه همانا پايه ي هستي عشق است و نهايت آن نيز عشق.

با عشق زنده ايم ، همراه عشقيم و به عشق خواهيم رسيد.